,,Ga je eigenlijk nog op vakantie?,’’ vroeg mijn zusje me vorig jaar. Ik vertelde haar dat ik wilde gaan Interrailen, met de trein rondreizen voor Europa. ,,En met wie ga je?’’ En mijn antwoord was stellig: ,,Alleen!’’
Ik had het namelijk al helemaal bedacht: tentje, backpack, stapel boeken en gaan met die banaan. Lekker alleen weg, niemand om rekening mee te houden en onderweg zou ik vanzelf wel mensen tegen komen om eens gezellig een borrel mee te drinken. Maar toen zij voorstelde om met me mee te gaan was ik eigenlijk best opgelucht, alleen is immers ook maar alleen en het idee dat ik drie weken in mijn eentje in een koud en donker tentje zou moeten slapen bezorgde me bij voorbaat al de rillingen. Ik weet namelijk van mezelf dat ik een scheiterd ben en dat ik dan na een week wel weer toe zou zijn aan wat gezelschap en iemand om tegen aan te zeiken dat zo´n matje en slaapzak helemaal niet comfortabel zijn en zo´n tent best koud zodra de zon onder is.
Toch baal ik er wel van dat ik het niet durf. Om mij heen zie ik zo veel stoere mensen die het wel aandurven en zonder blikken of blozen voor een paar maanden gaan werken en reizen in Australië, Zuid Amerika, India, etc. Met honderden foto´s, mooie verhalen en een bak aan levenservaring komen ze daarna weer thuis en dan begint het bij mij altijd te knagen. Heel lang heb ik gezegd dat ik, wanneer ik klaar zou zijn met mijn opleiding, ook voor een paar maanden weg zou gaan. Lekker even weg, wat van de wereld zien en onderweg bedenken wat ik zou willen doen als ik weer thuis zou zijn. Áls ik ooit terug zou komen natuurlijk, want misschien zou ik de liefde van mijn leven wel tegen komen.
Over drie maanden is het zo ver, dan ben ik klaar met school. Maar ik moet er niet aan denken om weg te gaan! Dan zou ik alles en iedereen veel te veel gaan missen en bovendien heb ik die liefde gewoon hier al gevonden, dus daarvoor hoef ik ook niet meer weg. En samen met hem ga ik nu drie dagen naar Antwerpen, in een hotel: lekker dichtbij, comfortabel en bovenal niet alleen!