Column - Helden
Iedereen kent ze wel: de vriendenboekjes. Op de basisschool had bijna iedereen er een, de een nog leuker dan de andere, waarin je dan aan de eigenaar van het boekje mocht vertellen wat je het lekkerste eten vond, wat je lievelingsliedje was, je lievelingskleur en als je daar dan nu nog eens in terug kijkt ben je blij dat mensen er foto's bij hebben geplakt want dat maakt antwoorden als 'de patatjes van mijn papa' , 'de meeste dromen zijn bedrog' en 'roze' extra lief en onschuldig. En ook stond er in veel boekjes ook de vraag: 'Wie is je held?'
Zo ook in die van mij. Mijn eigen boekje heb ik nog altijd en heb hem voor het schrijven van deze column nog weer even uit de kast gehaald. Vanaf het moment dat ik niemand meer kon bedenken die nog in mijn vriendenboekje moest ben ik er namelijk zelf in gaan schrijven en hoopte dat ik tien jaar terug wel een held had, zodat ik daar nu iets over kon schrijven. Maar toen ik op mijn veertiende voor het laatst in een gekke bui met vriendinnen mijn eigen boekje invulde had ik ook al geen helden.
Ook viel het mij op dat niemand in die tijd echt een held had. In ieder geval niet de mensen die in mijn vriendenboekje hebben geschreven. Veel verder dan ' mijn vader en moeder' , ' The Spice Girls' , ' Celine Dion' of 'Marc Overmars' kwamen mijn klasgenootjes op dat moment niet. En om heel eerlijk te zijn, dat zijn geen helden. In ieder geval zijn het geen mensen die de geschiedenis dusdanig hebben beïnvloed dat er over honderd jaar nog steeds over ze gesproken wordt. En dat is voor mij toch wel de voorwaarde om een echte held te zijn.
Het is vast heel leuk om zo'n held te hebben, iemand die echt een voorbeeld voor je is, die je kan motiveren om ook iets goed te gaan doen. Iemand met ideeën en principes waar je je volledig in kan vinden. In mijn geval zal dat waarschijnlijk een vrouw zijn, dat identificeert toch makkelijker, maar ik kan echt niemand bedenken. De enige twee namen die me te binnen schoten waren Jeanne D' Arc en Aletta Jacobs, maar als ik heel eerlijk ben zou ik niet eens weten wat zij precies hebben betekend voor de mensheid. Laat staan dat ik er tegenop kan kijken.
Nog altijd denk ik niet dat echte helden voor veel mensen een betekenis hebben. En zeker niet de types die de geschiedenis veranderen, want volgens mij weet niemand van mijn generatie veel van geschiedenis. Maar dat is natuurlijk een andere discussie.
Het lijkt me fantastisch om ooit net zo goed te kunnen interviewen als Leon Verdonschot, of zoveel verschillende dingen te kunnen doen als Claudia de Breij, maar om nou te zeggen dat zij voor mij een held zijn, dat gaat te ver. En eigenlijk vind ik dat ook niet zo erg want zo kan ikzelf mijn eigen held zijn en mijn eigen ideeën en principes naleven. Lekker origineel. En misschien dat ik er ooit nog wel eens mee in de geschiedenisboeken beland.
