Column - Ouders

Dit is met stip op één de moeilijkste column die ik ooit geschreven heb. Echt waar. Een column over ouders. En in dit geval: mijn ouders. De mensen die mij op de wereld hebben gezet en waar ik nooit meer aan ontkom. ‘Trouwe lezers’ van mijn columns weten dat deze plek een soort uitlaatklep is voor mij. Maar durf ik wel kritisch te zijn ten opzichte van mijn vader en moeder?

Natuurlijk weten ze wel dat ik het niet altijd met ze eens ben. We leven al 23 jaar samen en dat is bij lange na niet iedere dag koek en ei geweest. Samen met mijn vader en moeder heb ik al zoveel meegemaakt, misschien zou ik er eens een boek over kunnen schrijven. Of de columns kunnen bundelen waarin zij voorgekomen zijn, want dat zijn er ook een flink aantal. Zij zijn nu eenmaal de bouwstenen van mijn leven, om het maar even cliché te zeggen.

Door onder andere de keuzes die mijn ouders voor mij hebben gemaakt ben ik geworden wie ik ben. Zij kozen mijn basisschool, waar ik de basis van mijn schoolloopbaan legde. Zij werden op mijn vijfde of zesde doodziek van mijn valse noten de hele dag door en stuurden mij naar een kinderkoor, en ik zing nu nog steeds. Daar heb ik, naast zuiver zingen, veel geleerd over van alles en nog wat en veel vriendschappen gesloten. Zij zagen mij mijn diploma´s halen, verliefd worden, op kamers gaan en weer thuis komen. Maar ook minder leuke dingen deelde ik met mijn vader en moeder. Bijvoorbeeld die keer dat ik op mijn elfde met een baksteen op mijn duim had geslagen en knock-out ging, de eerste keer dat ik dronken thuis kwam, de eerste keer dat mijn hart gebroken werd en het moment dat mijn ouders besloten te gaan scheiden. Al deze dingen hebben mij gemaakt wie ik ben, altijd met mijn vader en moeder aan mijn zijde.

Maar het moeilijkste deel moet voor hun misschien nog wel komen. Het moment dat wij niet meer met iedere stap aan elkaars zijde staan. En dat gebeurt niet van de ene op de andere dag, maar dit sluipt er langzaam bij in. Hun kleine meisje, die zij met liefde hebben grootgebracht maar ook regelmatig achter het behang wilde plakken, gaat steeds meer haar eigen weg. Doordat ik nu al langere tijd niet meer bij ze in huis woon, de stabiele basis van vroeger voor mijn gevoel niet meer in de vertrouwde vorm bestaat en we alle drie de afgelopen jaren ontzettend veranderd zijn lijkt het wel alsof er een keerpunt aan zit te komen. Dit maakt mij onzeker, en hun vast en zeker ook, maar het hoort er bij. Dit overkomt ieder meisje tussen haar 20ste en 25ste levensjaar, toch?

Je ouders zijn je ouders en daar ontkom je niet aan. En zij ontkomen ook nooit aan jou. Sinds zij jou hebben verwekt en op de wereld hebben gezet, hebben zowel jij als zij een verbondenheid voor het leven. Of je het nou leuk vindt of niet, ik blijf voor altijd dingen van ze opsteken. Maar alles gaat in fases. En na deze fase komt weer een nieuwe fase; het moment dat ik zelf een ouder wordt. Voor altijd aan een kindje verbonden ben, en ook die op een gegeven moment weer los moet laten. En ook op dat moment zal ik nog altijd van mijn ouders blijven leren. Want mijn ouders en ik, wij horen bij elkaar.