Column - Saaie muziekinstrumenten
‘Waar moet je naar toe? Naar Cor? Welke Cor?’ Als ik aan iemand probeer te vertellen dat ik lid ben van een koor lijkt het wel of ze me niet verstaan. En na het spellen: k-o-o-r, je weet wel, zingen in een groep mensen komen ze met de volgende reactie: ‘Echt? Zit jij op een koor? Maar dat is toch heel saai? Dat vind ik nou niks voor jou.’ En als ik vervolgens uitleg dat ik dat al doe vanaf mijn vijfde en dat ik daardoor iedere vrijdagavond naar de repetities ga, dan valt hun mond gegarandeerd wijd open. ‘Ga je nooit uit dan op vrijdag?’
Op de een of andere manier associeert niemand koor, muziek maken of zingen met gezelligheid, veel leuke mensen, goede vriendschappen en een top invulling van je vrijdagavond. Want ik kan me echt geen betere vrijdagavond voorstellen dan om 20.00 uur verzamelen, ruim twee uur prachtige liedjes zingen, tussendoor een beetje bijkletsen met vrienden en vriendinnen en daarna met z´n allen het weekend inluiden met een biertje. En daarnaast vind ik dat het ook goed is voor je algemene ontwikkeling en dat je er een klein beetje slimmer van wordt, doordat je bijvoorbeeld moet noten lezen.
Toch staat muziek maken voor veel mensen gelijk aan ‘saai’. Want volgens mij zijn er weinig mensen, die zelf geen instrument bespelen, die muziek maken leuk en interessant vinden. Anders hadden ze wel een viool, harp, gitaar of een trompet uit de kast gehaald en minder verbaasd en enigszins negatief gereageerd als je aan zou geven dat jij wel een instrument bespeeld. Toch?
Maar vertel mij eens, als zoveel mensen wél een instrument bespelen, is het dan wel echt zo saai als de non-musici beweren? Muziek maken is misschien wel het leukste dat er is! Ik, en met mij ook alle andere leden van mijn koor, ben op vrijdag avond in ieder geval veel liever een paar uurtjes op koor dan dat we thuis op de bank zitten te wachten totdat we mogelijk nog een paar uurtjes ons geld kunnen gaan verbrassen in de kroeg. Uitgaan doen we daarna, of op zaterdag wel weer.
Klinkt oud en wijs hé? Maar dat ben ik tegenwoordig ook wel een beetje. Dat is ook de reden waarom dit mijn laatste column is voor de TXT. Voor ruim twee jaar stonden mijn verhalen regelmatig in deze krant en ik heb er altijd super leuke reacties op gekregen, maar ik hou er na vandaag mee op. Niet met schrijven hoor, want naast zingen is schrijven voor mij het mooiste dat er is. Maar al gedraag ik me nog wel eens als een puber, ik ben nu 23, afgestudeerd, heb een grote mensen baan en ben bezig mijn eigen bedrijfje op te zetten als tekstschrijfster. Daarom sta ik mijn plekje binnen de TXT-redactie af aan iemand die wel écht binnen de doelgroep valt, ook al had ik dit tot mijn pensioen kunnen blijven doen!
