Column - TXT Sportief

Sporten is goed voor je. Ik weet het. En ik zou het ook veel vaker moeten doen. Maar ik ben er ten eerste niet zo goed in, ik vind bijna niets leuk en ik ben vreselijk lui. Ik heb het vermoeden dat er tijdens het samensmelten van het eitje en het zaadje dat mij hebben gemaakt een stukje DNA verloren is gegaan. Het gen wat mij als een sportief meisje op de wereld had moeten zetten is met de noorderzon vertrokken. Ik kom uit een heel sportief gezin van mensen die voor hun lol, echt puur omdat ze het oprecht leuk vinden, naar een sportvereniging gaan. Lekker een uurtje baantjes trekken of tegen een bal aanschoppen. Maar ik zie er echt de lol niet van in. Sporten is voor mij een noodzakelijk kwaad. Omdat ik in mijn jeugd wel veel heb gesport zijn mijn spieren, denk ik, gewend geraakt aan een minimale hoeveelheid beweging. En mijn geest ook trouwens. Als ik lang niet heb gesport voel ik mij een dikke, uitgezakte zak pepernoten op een stoel. En daar kan ik slecht mee leven. Daarom heb ik me vorige maand maar weer ingeschreven voor de sportschool. School is voorbij en ik heb mezelf wijsgemaakt dat ik nu weer tijd heb om ´s avonds wat te ondernemen. Dus sporten behoort weer tot de opties.

In mijn woonplaats had ik de keuze uit twee sportscholen en het is die bij mij om de hoek geworden. De enige reden daarvoor is dat het dichtbij is. Heel erg dichtbij. De andere zit op tien minuten fietsen van mijn huis, ook niet heel ver, maar ik ken mezelf: als het regent, of er is een goede film op tv, dan ga ik niet. Mijn motivatie is echt waardeloos. Dus de keuze was snel gemaakt. Ik ben nu al drie keer geweest en de verveling begint nu alweer toe te slaan. Binnenkort dus maar overstappen van fitnessen naar een groepsles, dan is er tenminste een docent die tegen me zegt dat ik wat moet doen. Want als ik op zo´n apparaat zit heb ik ook alle tijd om te bedenken wat ik nog meer in dat uur had kunnen doen. En dat werkt niet motiverend kan ik je vertellen.

Vroeger hield ik mezelf nog wel eens voor dat ik echt wel sportief was, maar dat ik de juiste sport nog niet had gevonden. Ik was vast heel goed in wielrennen, of schaatsen. Allemaal sporten die ik nog nooit gedaan had maar waar ik vast en zeker in uit zou blinken. Maar ook dat verhaal heb ik laten varen. Sporten zit niet in mijn systeem, ik heb gewoon hele andere kwaliteiten. En daar kan ik dan tijdens dat uurtje op het fitnessapparaat goed over nadenken.