Column - Valentijnsdag

Het is commercieel. Amerikaans. Super nutteloos. Zonde van je geld. En niemand doet er aan. Maar toch vallen we volgens mij steeds vaker voor het fenomeen Valentijnsdag. Ook ik. Want je kan wel zeggen dat je niets doet met Valentijn, maar als je vriendje of vriendinnetje dan wel iets voor jou heeft sta je mooi voor schut. En ach, het is eigenlijk toch allemaal wel leuk, toch?

‘Er is niemand van wie ik zoveel hou als van jou’, ‘Jij en ik zijn voor elkaar gemaakt’, ‘Ik moet het toch een keer kwijt, ik hou van jou’. De boekwinkels staan al weken vol met de meest slijmerige, zwaar overdreven rode / roze / glitterkaarten die jij aan je (geheime) liefde kan geven deze zondag. Anoniem vind ik ze wel het leukst. In mijn hele leven heb ik er pas eentje gehad, maar die vergeet ik echt nooit meer.

Ik zat in de tweede brugklas op mijn middelbare school en was helemaal niet met vriendjes bezig. Mijn vriendinnetjes en ik hadden het veel te druk met Heartbreak High, soaps en dromen van onbereikbare jongens in hogere klassen. Jongens van onze eigen leeftijd waren kinderachtig, saai, stom en vooral vervelend. Toch kregen mijn vriendinnetje en ik dat jaar allebei een anonieme valentijnskaart. Allebei een grote rode enveloppe met een mooie, overdreven romantische lege kaart er in. Geen afzender. Geen kusje. Geen parfumspoor. Geen puntjes waar we een naam op in konden vullen. Niks. Op mijn enveloppe was mijn adres met een labelwriter er op geplakt, dus ook daar kon ik niets aan afleiden. Op haar enveloppe was haar naam wel met de hand geschreven. Dus onze speurtocht naar ‘de daders’ kon beginnen. Heel spontaan haalden we ineens voor docenten proefwerken op en vroegen we iedere jongen die we kenden om iets in onze agenda’s te schrijven. Elk handschrift vergeleken we met haar geschreven adres. Na een paar dagen hadden we haar anonieme Valentijn gevonden. En het kon niet anders dan dat zijn beste vriend de kaart naar mij had gestuurd. Bingo! Missie geslaagd!

Net als alle andere jongens van onze eigen leeftijd waren ze dus stom, vervelend, kinderachtig en onaantrekkelijk. Dus het is nooit iets geworden. Maar het was wel super spannend. En eigenlijk ook best stoer dat zij dat hadden gedurfd!

Daarna heb ik met mijn vriendjes altijd de afspraak gemaakt dat we er gewoon ‘wel aan doen’. Zo vaak stuur ik mijn vriendje geen kaartje, dus dan is 14 februari een prima dag om dat wel eens te doen. En ik trakteer hem op een etentje. Mijn kaart heeft hij al gevonden, nieuwsgierig aagje. En hij weet ook al waar we gaan eten. Maar dat mag de pret niet drukken, het is toch maar een willekeurige dag in het jaar waar Amerikanen een commerciële, nutteloze feestdag van hebben gemaakt die wij hier hebben overgenomen. Hij weet dat ik toch wel op hem ben, 365 dagen per jaar!