Column - Wii-games
Iedereen heeft van die momenten in zijn leven dat er voor je gevoel een wereld voor je open gaat. Dat je dingen vanuit een heel ander perspectief gaat zien en dat sommige onderdelen van het leven ineens een heel andere invulling krijgen. Dat is mij ook overkomen en dat wil ik graag even met jullie delen.
Circa een half jaar geleden ontdekte ik voor mij namelijk iets unieks: er bestond een spelcomputer die helemaal voor mij was gemaakt, de Nintendo Wii. Dat mooie witte apparaatje met die gemakkelijke besturing en allemaal van die leuke, gezellige, niks-aan-de-hand spelletjes gaf mij (voor sommige mensen eindelijk) het inzicht dat gamen leuk en ontspannend is. En dat het inderdaad een prima vrijetijdsinvulling is, en een goede manier om even stoom af te blazen of je gedachten te verzetten. Het is hartstikke leuk om je na een lange dag werken aan te sluiten bij iemand die midden in de woonkamer staat de tennissen of lekker op de bank zit te bowlen. En nog mooier: afgelopen donderdag heb ik voor het eerst zelf het initiatief genomen om in een vrij uurtje even te gaan gamen. Ik, vrijwillig, gamen, voor de lol. Dat zijn in mijn persoonlijk handboek echt nieuwe woordcombinaties.
Het aller leukste spel was in mijn ogen Mario Kart. Dat was op de Nintendo 64 al aardig, op de Game Cube van mijn broertje speelde ik het stiekem op een verveelde zondagmiddag ook wel eens voor de lol, maar op de Wii is het fantastisch. Racen met een stuurtje is geweldig en er ging niets boven Mario Kart. Maar dit weekend ontdekte ik ook ‘Mario op de Olympische Spelen’ en bleek ik ineens best goed te zijn in hoogspringen, hink-stap-sprong en ook trampoline springen was nog nooit zo makkelijk. Daar zat ik dan, samen met mijn Wii-maatje, bij hem op de bank ín sportkleding als een idioot met die controller en de bijbehorende Nunchuk om me heen te slaan alsof mijn leven er vanaf hing. Het ziet er natuurlijk niet uit, maar dat maakt het alleen maar leuker. En om over ‘Boogie Superstar’ met de wereldhit ‘Einen Stern die deine Namen trägt’ nog maar te zwijgen, we lachen ons helemaal kapot. Maar ook met het maken van Mii-personages beleven we de grootste lol, we hebben er een sport van gemaakt om van onze vrienden en vriendinnen de meest lelijke gedrochten te maken.
Kortom, de Wii en ik hebben elkaar gevonden. Het is echte liefde en het is misschien wel een beginnende verslaving. Dus het is maar goed dat ik er nog steeds geen thuis heb staan omdat ik mijn tv er niet geschikt voor vind, anders denk ik dat ik de deur niet meer uit zou komen omdat ik genoeg zou hebben aan mijn spelcomputer. Het wonder is geschied: Marijke loves gamen!
